Nagranie rozmowy może zawierać znacznie więcej informacji, niż wynikałoby z pobieżnego odsłuchania. Wypowiedzi na prawdę często są przerywane, rozmówcy wchodzą sobie w frazę, a część zdań pozostaje niedokończona. Dopiero przy dokładnym odsłuchiwaniu widać, jak wiele elementów trzeba uwzględnić podczas tworzenia zapisu.
Transkrypcja nagrań polega na przeniesieniu wypowiedzi z formy dźwiękowej do tekstu, niemniej jednak sposób utworzenia takiego zadania uzależniony jest od przeznaczenia materiału. Przeciwnie można opracować rozmowę przeznaczoną do późniejszego przeczytania, a całkiem inaczej zapis, w którym istotne jest zachowanie możliwie wiernego przebiegu wypowiedzi. Znaczenie ma także jakość pliku. Szum tła, pogłos, cichy głos lub kilka osób mówiących jednocześnie mogą utrudnić właściwe rozpoznanie słów. W takich okolicznościach nie powinno się uzupełniać brakujących fragmentów na podstawie przypuszczeń. Lepszym rozwiązaniem jest wyraźne zaznaczenie, że dany fragment jest nieczytelny lub nieprosty do ustalenia.
W sytuacji materiałów używanych w sprawach prawnych szczególnej sugestie wymaga dokładność zapisu. Transkrypcja do sądu może obejmować rozmowy telefoniczne, przesłuchania, spotkania, wiadomości głosowe czy inne nagrania, które mają znaczenie dla określonego postępowania. W takim dokumencie ważna jest kolejność wypowiedzi oraz możliwość łatwego odnalezienia konkretnego miejsca w materiale źródłowym. Z tego powodu przydatne bywają oznaczenia czasu, podział na poszczególnych rozmówców i konsekwentne stosowanie tych samych oznaczeń w całym dokumencie. Nie należy co więcej poprawiać wypowiedzi w taki sposób, ażeby brzmiała bardziej logicznie niż na oryginalnym nagraniu. Niedociągnięcia językowe, powtórzenia czy urwane zdania mogą stanowić część rzeczywistego przebiegu rozmowy (dodatkowe informacje:stenogram cennik). Jeżeli już materiał ma być później oceniany w konkretnym postępowaniu, znaczenie ma również to, czy dokument przedstawia dosłowną treść nagrania, czy tylko jego uporządkowaną wersję. Te dwa podejścia nie są tym samym i nie zawsze można je używać zamiennie.
Pojęcie stenogram jest związane z wiernym zapisem wypowiedzi, natomiast w praktyce metoda takiego dokumentu może być dostosowana do charakteru nagrania. Przy większej liczbie uczestników samo rozpoznanie głosów bywa wyzwaniem, zwłaszcza gdy osoby mają podobną barwę głosu albo nagranie zostało zrobione z większej odległości. Pomocny jest wówczas kontekst rozmowy, niemniej jednak nie powinien on prowadzić do dopisywania treści, których nie można usłyszeć. Osobną kwestią są nazwy własne, nazwiska, numery, daty i specjalistyczne określenia. Pomyłka w jednym słowie może zmienić znaczenie całej wypowiedzi, dlatego takie fragmenty wymagają dodatkowego sprawdzenia. W przypadku niepewności warto zachować informację o problemie zamiast przedstawiać domysł jako fakt. Dotyczy to także sytuacji, w której rozmówca mówi niewyraźnie lub równocześnie wypowiada się kilka osób.
Na sposób przygotowania zapisu wpływa także to, jak będzie on później wykorzystywany. O ile tekst ma służyć głównie do analizy treści, można zastosować układ ułatwiający szybkie wyszukiwanie konkretnych fragmentów. Przy dokumentach związanych z materiałem dowodowym większe znaczenie może posiadać zachowanie kolejności wypowiedzi i dokładne wskazanie miejsca w nagraniu. Warto także pamiętać, że treść nie oddaje wszystkich cech komunikacji ustnej. Ton głosu, długość ciszy, sposób wypowiedzenia określonego słowa czy reakcje pozostałych osób mogą mieć znaczenie, którego nie da się całkowicie przedstawić samymi zdaniami. Dlatego oznaczenia dotyczące pauz, śmiechu, hałasu w tle albo jednoczesnych wypowiedzi powinny być stosowane wówczas, gdy de facto pomagają odtworzyć przebieg rozmowy. Zwłaszcza przy długich nagraniach liczy się konsekwencja, ponieważ zmienianie zasad zapisu w połowie dokumentu może utrudnić późniejsze używanie z przygotowanego materiału.
Zobacz także: transkrypcja do sądu.